Familie van Erkelens

Lambertus Gerardus (Ger) van Erkelens is geboren op 21-04-1920 in Alkmaar, zoon van Cornelis van Erkelens en Cornelia Hendrika Kaptein.

Ger trouwde, 33 jaar oud, op 21-07-1953 met Marieke Schenen.
Ger is overleden op 20 april 2006 om 10:10 in Den Hoorn (Texel), 85 jaar oud. Hij is gecremeerd op 24 april 2006 te Schagen.

Voor mijn vader

Mijn vader was iemand met een groot hart. Ik wil hem niet ophemelen: hij kon ongeduldig zijn,
kort aangebonden, vooral de laatste jaren, als hij pijn had en vermoeid was, maar mijn vader
was royaal, zowel met geld: hij en mijn moeder hebben ons sterk financieel ondersteund bij
het opstarten van ons wonen en werken, als met aandacht. Als je hem om hulp vroeg was hij er
direct en altijd. Zo vanzelfsprekend als ademhalen stond hij direct voor iedereen klaar,
zonder bedenkingen. Nooit heb ik, als je hem om iets vroeg een zweem van aarzeling bespeurd
omdat hij misschien aan zichzelf dacht en bezig was met wat voor hem belangrijk was. Op het
moment dat iemand hem om een gunst vroeg stond hij helemaal wagenwijd voor je open en was er
niets meer in hem dat aan zichzelf dacht.

Zo heeft hij in zijn jeugdjaren zijn familie ondersteund en heeft hij in de oorlog zijn leven
voor anderen in de waagschaal gesteld, zoals op een nacht toen hij met een Joods meisje de straat
opging in levensgevaarlijk Alkmaar, omdat zij het op haar onderduikadres niet uit kon houden en
snakte naar frisse lucht en in andere situaties waar hij in het verzet mensen in leven hield door
het distribueren van voedselbonnen.

In zijn werkzame periode heeft hij voor talloze mensen klaargestaan, als hij maar enigszins
bevroedde dat iemand hulp nodig had en in zijn vriendenkring was hij er onvoorwaardelijk in
situaties van ziekte en sterven.

Hij heeft intens genoten van zijn familie en kleinkinderen, ook al kon hij de laatste jaren niet
veel meer doen en was hij aan zijn stoel en later aan zijn bed gebonden.

Hij heeft er tot het allerlaatst voor ons en bovenal voor mam willen zijn, ook toen het helemaal
niet meer ging. Lichamelijk totaal uitgeput raakte hij in een delirium, zo moeilijk vond hij het
om ons achter te laten.

Toen pap geboren werd als tweede van een tweeling, als nakomertje in een arm arbeidersgezin was
dat voor zijn vader en moeder totaal onverwacht, er was op een tweeling niet gerekend. Telkens
weer vertelde hij dat zijn vader bij zijn geboorte flauw viel van schrik.
Dit is de blauwdruk van zijn zielsgesteldheid: het gevoel dat hij zijn bestaan moest rechtvaardigen
en dat, hoeveel hij ook gaf het nooit genoeg was.

Regelmatig gaf hij aan niet te geloven dat hij de hemel zou verdienen.
Gelukkig en dankbaar ben ik daarom voor de weken dat hij bij ons thuis was. Uiteindelijk kon ik hem,
als ik in de vroege ochtend bij hem was om te mediteren en te bidden bereiken in de overtuiging dat
zijn leven waardevol was en ik ben intens dankbaar dat hij uiteindelijk in bijzijn en ondersteund
door Mirjam, in vrede is gestorven.

Lieve pap je hebt me geleerd wat meelevendheid is en trouw. Ik dank je vanuit het diepst van mijn hart.

Arien